Windows Sandbox: jak sprawdzić podejrzany plik w odizolowanym środowisku
Spis treści

Chcesz sprawdzić nieznany program, otworzyć podejrzany dokument albo przetestować ustawienia bez zaśmiecania głównego systemu Windows? W edycjach Pro, Enterprise i Education znajduje się wbudowana funkcja Windows Sandbox — tymczasowe środowisko pulpitu uruchamiane osobno od zwykłej pracy. Po zamknięciu jego pliki i zmiany są usuwane, a kolejne uruchomienie zaczyna się od czystego stanu.

Nazwa „piaskownica” nie oznacza absolutnej ochrony przed każdym złośliwym kodem. Domyślnie środowisko ma dostęp do sieci i współdzielonego schowka, a pliki z głównego komputera można przekazać do środka. Wyjaśniamy, do czego Sandbox się nadaje, jak ją zainstalować i co sprawdzić przed uruchomieniem podejrzanego pliku.

Czym jest Windows Sandbox

Windows Sandbox to lekkie, odizolowane środowisko pulpitu korzystające z hiperwizora Windows. Nie jest zwykłym folderem ani trybem prywatnym przeglądarki: działa w niej osobne środowisko Windows z własnymi procesami i tymczasowym stanem. Tworzy się na żądanie, więc do krótkiego testu nie trzeba ręcznie przygotowywać pełnej maszyny wirtualnej i instalować w niej osobnej kopii systemu.

Po zamknięciu okna Windows proponuje usunięcie zawartości. Po potwierdzeniu programy, pobrane pliki i zmiany nie są dostępne w następnym uruchomieniu. Od Windows 11 22H2 ponowne uruchomienie wykonane wewnątrz otwartej piaskownicy zachowuje jej stan na potrzeby tej samej sesji; nie oznacza to, że dane zostaną po zamknięciu środowiska.

Windows Sandbox nadaje się do krótkich eksperymentów: sprawdzenia instalatora, zachowania programu przy pierwszym uruchomieniu, otwarcia pliku testowego albo odtworzenia problemu w czystym systemie. Pomaga też deweloperom testować aplikacje bez instalowania ich w głównym Windows. Jeśli potrzebujesz trwałego środowiska z własnymi programami, kontrolowanymi migawkami, kilkoma wirtualnymi kartami sieciowymi lub złożoną siecią, lepsza będzie zwykła maszyna wirtualna.

Wymagania i zgodność

Według dokumentacji Microsoft Windows Sandbox jest dostępna w edycjach Windows Pro, Enterprise i Education. Nie jest obsługiwana w Windows Home. Wymaga architektury x64 lub Arm64, włączonej wirtualizacji sprzętowej, co najmniej 4 GB pamięci RAM (Microsoft zaleca 8 GB), dwóch rdzeni procesora oraz około 1 GB wolnego miejsca na dysku; zalecany jest SSD. Rzeczywisty komfort zależy od programów uruchomionych równocześnie.

Jeśli Windows Sandbox nie pojawia się na liście funkcji opcjonalnych, sprawdź najpierw edycję Windows i wirtualizację w UEFI/BIOS, zamiast szukać podejrzanych instalatorów. Wirtualizacja może nazywać się Intel VT-x, AMD-V lub SVM — zależnie od producenta. Na służbowym laptopie ustawieniem może zarządzać administrator organizacji. Jeśli nie wiesz, co zmieniasz, nie przełączaj opcji UEFI na chybił trafił.

Jak włączyć piaskownicę

  1. Otwórz Ustawienia → System → Informacje i sprawdź edycję Windows. Potrzebna jest wersja Pro, Enterprise lub Education.
  2. Upewnij się, że wirtualizacja jest włączona. W Menedżerze zadań na karcie Wydajność → Procesor Windows pokazuje jej stan.
  3. Wyszukaj na pasku zadań Włącz lub wyłącz funkcje systemu Windows.
  4. Zaznacz na liście Windows Sandbox, kliknij OK i uruchom komputer ponownie, jeśli system o to poprosi.
  5. Znajdź Windows Sandbox w menu Start i ją uruchom. Pierwsze uruchomienie może potrwać dłużej niż następne.

Nie trzeba pobierać narzędzia z przypadkowej witryny: funkcja jest składnikiem obsługiwanych wersji Windows. Jeśli masz Windows Home, nie omijaj kontroli edycji skryptem z internetu. Skorzystaj z ochrony Microsoft lub aktualnego programu antywirusowego i nie otwieraj pliku, którego pochodzenie budzi wątpliwości.

Ustaw granice przed uruchomieniem pliku

Standardowa konfiguracja zezwala na dostęp do sieci i współdzielenie schowka. To wygodne przy testowaniu zwykłego programu, ale nie jest najostrożniejszym trybem dla naprawdę podejrzanego pliku. Sieć może dać dostęp do lokalnej infrastruktury, a wspólny schowek umożliwia przesyłanie tekstu i plików między głównym systemem a Sandbox. Foldery współdzielone z prawem zapisu są jeszcze bardziej ryzykowne: zmiany pozostaną na komputerze gospodarza nawet po zamknięciu piaskownicy.

Do kontrolowanego testu możesz utworzyć plik z rozszerzeniem .wsb, na przykład Test-NoNetwork.wsb, i dodać prostą konfigurację:

<Configuration>
  <Networking>Disable</Networking>
  <ClipboardRedirection>Disable</ClipboardRedirection>
</Configuration>

Zapisz plik z rozszerzeniem .wsb i otwórz go dwukrotnym kliknięciem. Jeśli musisz przekazać plik do testu, utwórz osobny folder bez prywatnych dokumentów i udostępnij go tylko do odczytu za pomocą MappedFolders. Nie udostępniaj folderu Dokumenty, pulpitu, menedżera haseł ani kopii zapasowych. Gdy ważna jest izolacja, wyłącz sieć i nie wpisuj haseł ani danych kont.

Czego Sandbox nie gwarantuje

Piaskownica ogranicza ryzyko bezpośredniego wpływu testowanego programu na główne środowisko, ale nie dowodzi, że aplikacja jest bezpieczna. Luka w Windows, hiperwizorze, sterowniku lub źle skonfigurowanym zasobie współdzielonym może zmienić poziom ryzyka. Nie używaj Sandbox jako jedynej ochrony przed ukierunkowanym złośliwym oprogramowaniem, nie wyłączaj aktualizacji systemu i nie uruchamiaj nieznanego pliku z uprawnieniami, których nie potrzebuje.

W przypadku ważnych danych służbowych albo plików, które mogą być już zainfekowane, nie eksperymentuj na codziennym komputerze. W razie potrzeby odłącz urządzenie od sieci, użyj aktualnego antywirusa i skonsultuj się ze specjalistą. Sandbox nie zastępuje antywirusa, kopii zapasowych ani poprawek bezpieczeństwa. Różnice między podstawową ochroną Windows a rozwiązaniami zewnętrznymi opisuje poradnik o darmowym i płatnym antywirusie w Windows. Aktualizacje są ważne nawet wtedy, gdy luka wydaje się odległa: zobacz, co zrobić po dużym pakiecie poprawek Windows 11.

Typowe problemy

Sandbox się nie uruchamia. Sprawdź edycję Windows, stan wirtualizacji, ponowne uruchomienie po instalacji składnika i wolne miejsce. Jeśli funkcję wyłączyła polityka organizacji, potrzebna będzie pomoc administratora.

Program nie ma dostępu do internetu. Jeśli uruchomiono własny plik .wsb z Networking ustawionym na Disable, to oczekiwane zachowanie. Dla zwykłej aplikacji można przygotować inny profil, ale nie włączaj sieci automatycznie dla niezweryfikowanego pliku.

Zmiany zniknęły po zamknięciu. Tak ma działać Sandbox: sesja jest tymczasowa. Zachowuj tylko wyniki, które można bezpiecznie przenieść do systemu gospodarza, a nie kopiuj z powrotem nieznanych plików wykonywalnych bez ponownej kontroli.

Nie ma Notatnika lub Kalkulatora. W Windows 11 24H2 niektóre wbudowane aplikacje mogą być niedostępne w Sandbox. Sprawdź bieżącą wersję Windows Sandbox z Microsoft Store i dokumentację dla swojego wydania.

Kiedy wybrać maszynę wirtualną

Windows Sandbox sprawdza się podczas krótkiej, czystej sesji, którą można usunąć. Pełna maszyna wirtualna będzie lepsza, jeśli potrzebujesz kilku systemów jednocześnie, migawek stanu, trwałego dysku, osobnych sieci albo długotrwałych testów konfiguracji. VM także wymaga bezpiecznego ustawienia: most sieciowy, udostępnione foldery i przekazywanie USB mogą połączyć system gościa z hostem.

Podsumowanie

Windows Sandbox to przydatne, wbudowane narzędzie do krótkiego testowania programów i plików w osobnym środowisku. Sprawdź edycję i wymagania Windows, włącz składnik standardową metodą, wyłącz sieć i schowek w podejrzanych scenariuszach oraz nie udostępniaj zbędnych folderów hosta. Zawartość znika po zamknięciu, ale nie czyni to każdego pliku bezpiecznym i nie zastępuje aktualizacji, antywirusa ani kopii zapasowych.

Źródła